از دست اين پاپاراتزي ها


آدم عكاس بدي باشد بهتر از اين است كه پاپاراتزي بدنام باشد. خوب در اين صورت هميشه بايد مثل يك سايه ي نفرين شده افراد مشهور را تعقيب كند. بعد هم كه احيانا در عمليات تعقيب و گريز از دماغ يك نفر خون بيايد هيچ قانوني نيست كه از آنها حمايت كتد. درست مثل ژاك لانگوين و فابريس چاسري كه متهم شدند تعقيب جسورانه ي آنها باعث تصادف مرگبار ديانا، پرنس ولز شده است. آنها شب حادثه قصد داشتند كه از ديانا و دودي فائد عكس بگيرند. هر چند كه اين دو، اتهامات وارده را نپذيرفتند و اعلام كردند كه از قوانين فرانسه در اين زمينه اطلاعي نداشتند اما به دادگاه فرانسوي عمل آنها را مجرمانه اعلام كرده است..
خاطرم هست كه سال قبل نيز نيكول كيدمن هنرپيشه ي استراليايي از يك پاپاراتزي كه شبانه وارده منزلش شده و او را به شدت ترسانده بود، شكايت كرد.
مطالب و مقالات زيادي درباب اخلاق و وظايف حرفه اي عكاسان و خبرنگاران منتشر شده است. هميشه پاپاراتزي ها كه از قضا آثارشان طرفداران زيادي در بين مردم دارد جزء بي اخلاق ترين اصحاب رسانه معرفي شده اند اما موضوع اينجاست عكس هايي كه آنها در لحظات خاص شكار مي كنند حتي براي خود ما هم جالب است. هميشه اين سوال را از خودم مي پرسم كه اگر يك دوربين مجهز داشتم اگر در ازاي عكس هايم از زندگي خصوصي افراد سرشناس ، پول هنگفتي عايدم ميشد، حاضر بودم كه به نام اقتضاعات حرفه اي، نام پاپاراتزي را با خودم يدك بكشم؟ اساسا از نظر يك عكاس شكار چنين لحظه هايي تا چه اندازه ارزشمند است؟
پي نوشت: لوگوي جديد مبارك