براي من هميشه يكي از جالب ترين موضوعات عكاسي مردم هستند آن هم از نوع خاص و با فرهنگ كاملا متفاوت از ما. مثلا عكاسي از يك روستا در دورافتاده ترين نقطه ي يك كشور. فرقي نمي كند كجا ، عشاير ايل قشقايي يا قبيله نيوجنويا در جنگل هاي آمريكاي جنوبي كه تمام سر و صورتشان را به رسم اجدادشان تاتو مي كنند.
شايد هرگز پايم به اين قسمت از كره ي زمين و يا جنگل هاي افريقاي جنوبي نرسد اما ديدن عكس هايي از اين دست برايم در شرايط فعلي جذاب و راضي كننده ست.
سوژه ها و موضوعات پيراموني براي يك عكاس و خبرنگار شايد راحت و دست يافتني باشد اما به مرور آدم را دچار روزمرگي و معمولي بودن مي كند. خوب است كه گاهي عكاسان ما كوله پشتي را بردارند و از مركزيت خارج شوند. موقعيت هاي ناشناس را پيدا كنند و به بشريت براي كشف آن كمك كنند. مثل همين كريس رينر كه مدتي را در ميان قبايل عجيب و قريب زندگي كرد و مجموعه عكس فوق العاده اي از تاتو و ماسك صورت اين مردمان جمع آوري كرد.
مجله نشنال جئوگرافي در مورد او يك شعار دارد: «به واشنگتن دي سي بياييد، سري به دفتر مجله نشنال جئوگرافي بزنيد و در سالن اصلي ديوارهايي را ببينيد كه با تكان دهنده ترين عكس هاي اين عكاس پوشانده شده است!».
عكس هاي او تا به حال در مجلاتي مثل لايف، نشنال جئوگرافيك، تايم، نيويوركر، GEO، صليب سرخ بين المللي، نشريه سازمان ملل و نيويورك تايمز چاپ شده است.عكس هاي كريس در تعداد زيادي از نمايشگاه هاي ثابت جهاني حضور دائمي پيدا كرده و همچنان در مكان هايي مثل مركز عكاسي بين المللي نيويورك، موزه هاي مختلف در آمريكا، استراليا، روسيه، فرانسه و بقيه كشورهاي اروپايي در حال نمايش است.او مجموعه عكس ها و تحقيقاتش را در دو كتاب «محافظان روح» و «جايي كه ماسك ها مي رقصند» به چاپ رسانده و در حال حاضر سومين كتابش را در زمينه سمبل هاي قبيله هاي مختلف و نقش و نگارهاي تاتو در دست چاپ دارد.
اين مقاله را بخوانيد تا در مورد اين عكاس شايسته بيشتر بدانيد.