عکاس جنگ
«چرا باید از جنگ عکس بگیریم؟ آیا امکان دارد بوسیله ی عکاسی یک رفتار قدیمی انسان را متوقف کرد؟ رفتاری که در سراسر تاریخ وجود داشته است؟ امکان تحقق چنین امیدی به میزان مسخره ای ضعیف است.با این حال همین اندیشه مرا ترغیب کرد که از جنگ عکس بگیرم». این سخنان از زبان چه کسی جز
جمیز نچ وی عکاس مشهور جنگ ،می تواند گفته شده باشد.. در دو هفته ی اخیر دو بار به صورت پی در پی مستند فوق العاده ی
عکاس جنگ ساخته ی کریستین فرنی از برنامه مستند 4 تلوزیون پخش شد که نگاه جالبی به زندگی حرفه ای نچ وی داشت. دقیقا نمی دانم که ساخت این مستند ممتاز جنگی چقدر طول کشیده اما می توان حدس زد که کریستین فری با آن دوربین کوچکی که پشت شاتر دوربین نچ وی درست کنار گوش راستش نصب کرده بود حداقل 4 جنگ را با او همراهی کرده است.عکاسی از دشواریهای جنگ در کوزوو ، فلسطین، اندونزی و رواندا لحظاتی بود که دوربین کوچک فریم به فریم آن را ثبت کرد. گفتگو با خود نچ وی و همکارانش در روزنامه اشترن و خبرگزاری رویترز بخش های دیگر این مستند بود.
نچ وی در این گفتگو سخنان بسیار مهمی را بیان کرد که به مانیفست عکاسی وی مشهور است.«برای من قدرت عکاسی در توانایی اش برای بیدار کردن احساس انسان است. اگر جنگ در تعارض با انسانیت است پس عکاسی می تواند به عنوان وجه مقابل جنگ در نظر گرفته شود و اگر به درستی مورد استفاده قرار گیرد مواد اولیه قدرتمندی خواهد بود که بوسیله ی آن پادزهری برای جنگ ساخته می شود. از این جهت اگر شخصی خطر قرار گرفتن در میدان جنگ را به جان بخرد و از این طریق آنچه را رخ می دهد به بقیه ی جهانیان انتقال بدهد می توان گفت که او سعی دارد بر سر صلح مذاکره کند.شاید به همین دلیل است که افرادی که سعی دارند جنگ را استمرار ببخشند از حضور عکاسان در نزدیکی خودشان ممانعت می کنند».
جان کلام آنچه که در این مستند مطرح شد در همین جملات نهفته است. مواجهه بی واسطه عکاس با واقعیت های جنگ که چیزی جز بد بختی و زجر و درد نیست!!
پ.ن: برنامه این هفته مستند 4 با عنوان گزارشگران جنگ است که علاقمندان را تماشای اون توصیه می کنم. سه شنبه ساعت 21:10 از شبکه 4تلوزیون
سپاس: کیارنگ علایی