Saeedeh Amin´s Weblog

من و عكس اوايل مرداد 85 بود كه من باسايت فتو آشنا...

2007-03-20T02:43:00.000-07:00

من و عكس

اوايل مرداد 85 بود كه من باسايت فتو آشنا شدم.تا آنزمان فقط عكاسي خبري را مي شناختم و هيچ سراغي از ساير ژانر هاي عكاسي نداشتم جز در حد نگاهي گذرانه. سايت كارگاه و عكاسي هم در اين زمينه راهنماي جامعي نبود . به سبك برخي عكاساني كه با آنها همكاري مي كردم تصميم داشتم با خريدن يك دوربين حرفه اي فاصله طولاني هيچ بودن تا حرفه اي شدن را يك ماهه طي كنم اما ديدن آثار دوستان فتو مرا ودار كرد تا در اين باره تامل كنم.بايد كه قبل از آموزش تكنيك هاي عكاسي ، ديدگاه پيدا مي كردم. بايد ياد مي گرفتم كه خوب ببينم بعد ايده پيدا كنم تا در جايي كه مد نظرم بود آن لحظه قطعي راكه مي توانست به اندازه ي 10 مقاله ام حرف و معنا داشته باشد شكار كنم. امروز ديگر تنها عكس گرفتن برايم كافي نيست بايد عكس هايي را كه مي بينم خوب معنا و احتمالا نقد كنم . حالا ديگر نگاه كردن به يك عكس خوب به اندازه عكس گرفتن برايم لذت بخش است. اين را آنهايي كه مرا از نزديك مي شناسند خوب مي دانند. شايد براي همين است كه براي عكاسي كردن تعلل مي كنم چون هنوز خوب نياموخته ام.وسواس عجيبي براي گرفتن اولين عكس پيدا كرده ام . در حال حاضر مطالعات عكاسي و عكس خوب ديدن را به هر كاري ترجيح مي دهم. بيشتر عكس هاي دوستان فتو را خوب نگاه مي كنم و بايد اعتراف كنم كه برخي از آنها مرا به وجد مي آورد. و اما اين آخرين پست من در سال 85 است. خودم عكسي براي ارائه ندارم اما تمام عكس هاي خوب فتو در اين سال را تقديم شما اعضاي هنرمند فتو مي كنم.از مسوولان سايت نيز براي در اختيار دادن چنين فضايي به همه سپاسگذارم سال نو مبارك
*** مستند" در جستجوي يك نماد" در باره عكاسي خبري بزودي آماده پخش مي شود.
***اولين شماره‌ - شماره‌ي صفر - ماهنامه‌ي خبري، تحليلي، آموزشي "عكس خبري" منتشر شد.

مسئله تنها پيكسل نيست تكنولوژي ديجيتال عكاسي را آ...

2007-03-18T03:26:00.000-07:00

مسئله تنها پيكسل نيست

تكنولوژي ديجيتال عكاسي را آسانتر نكرده است.پس بهتر است گمراه نشويد و با اين فكر نكنيد كه مي توانيد عكس هايتان را بعدا هم مرتب و يا ويرايش كنيد. در واقع هدف عكاسي ديجيتال تنبل و شلخته بار آوردن شما نيست! همان طور كه دوربين هاي اتوماتيك نمي توانند كار عكاس ناشي را بهتر كنند.قضيه عكاسي ديجيتال هم به اين شكل است.
تمامي پيشرفت ها و اختراعات تكنيكي، تنها گزينه هايي را در اختيار ما قرار مي دهند كه با نگراني كمتر نسبت به مشكلات فني، توجه بيشتري را نسبت به مسائل خلاق داشته باشيم و در مورد عكاسي ديجيتال هم بايد بسياري از كمبود ها را ناديده بگيريم و با نيتي خوب به آن اميدوار باشيم.بسياري از دوربين هاي ديجيتال در نوردهي هاي طولاني نمي توانند به خوبي عمل كنند و به طور نمونه، نويز شديدي را در يكي از كانال هاي رنگي بوجود مي آورند.البته دوربين هاي كامل تر اين مشكل را تا حدودي اصلاح كرده اندولي نتيجه كار هنوز به پاي روش هاي سنتي نرسيده است.اين يكي از مسائل دوربين هاي ديجيتال است كه همچون بسياري ديگر خيلي سريع به چشم نمي آيد.
زماني كه مردم اين را درك كنند كه عكاسي به روش ديجيتال تصاوير را به هيچ وجه بهتر نمي كند، در آن صورت شاهد تجديد حيات مسائل فني و تكنيك هاي مورد استفاده در روش هاي سنتي خواهيم بود. خريد تجهيزات به تنهايي باعث نمي شود كه عكاس تصاويري بهتري را بوجود بياورد. عوامل اصلي فكر كردن، يادگيري، كسب تجربه و سخت كار كردن است. كساني كه با وجود تمامي محدوديتها در تصوير سازي هاي ديجيتال علاقمندند كه از مزاياي آن استفاده كنند، عكاسي ديجيتال فرصت و روشي را در اختيار آن ها قرار داده كه بسيار مشابه همان روشي است كه عكاسي سنتي در اختيار افراد قرار داده است؛ مهم عكاسي كردن است. روش ديجيتال تنها گزينه ديگري براي عكاسي كردن است.
با وجود تمامي ترديد ها، عكاسي ديجيتال همچنان راهي براي نوشتن با نور (نورنگاري) است؛ اگر چه اين كار در روش ديجيتال با صفحه اي حساس به نام CCD و كامپيوتر انجام مي شود، گرچه ممكن است تجهيزات و روش انجام كار تغيير كرده باشد، ولي از مهارت و پيچيدگي در كار چيزي كم نشده است.
فرم هاي جديد هنري نمي توانند اشكال سنتي شان را از بين ببرند! تا زماني كه عشق و علاقه مان به عكاسي همچون گذشته ها باشد، ما تنها كمي تفاوت را در روش به وجود آوردن عكس هايمان خواهيم ديد.
نوشته برنهارد جي سوئس
ترجمه محسن بايرام نژاد
برگرفته از نشريه دوربين عكاسي

عكاسي زير زميني خيلي ها در ايران ادت بلزبرگ عكاس ...

2007-03-15T01:59:00.000-07:00

عكاسي زير زميني

خيلي ها در ايران ادت بلزبرگ عكاس و مستند ساز اهل روماني را نمي شناسند.شايد به اين دليل كه عكس ها و آثار اين مستند ساز خوش فكر خوب معرفي نمي شود.ويژگي خاص آثار بلزبرگ مستندها و عكس هاي قابل توجه او از شبكه كودكان زير زميني و يا به عبارتي انسانهاي بي خانمان است كه توجه منتقدان بسياري را به خود جلب كرده است. يكي از مستندهاي در خور تقدير او "شبكه كودكان زير زميني" معطوف به زندگي 5 كودك بي خانمان در ايستگاههاي متروي بخارست است.جالب اينجاست كه تمام اين كودكان دختركاني هستند كه در هيبت پسرانه كار مي كنند تا در آخر روز پول رنگ هاي صنعتي كه به آن اعتياد دارند فراهم كنند( آنها با استشمام اين رنگها نئشه مي شدند). بلزبرگ گاهي در اين صحنه ها دوربين تصوير برداري را رها كرده و دوربين عكاسي را دست مي گرفت تا از ثبت لحظه هايي كه تصوير متحرك آن را به راحتي هدر مي داد باز نماند كه برق فلاشهاي آن در جريان مستند به خوبي پيدا بود.
بعد از ديدن اين مستند به دنبال مجموعه عكس هايي از اين دست در ميان عكاسان ايراني گشتم اما جز در موارد معدودي كه آن هم معطوف به موسيقي زير زميني و چند عكس تك و توك از معتادان، متكديان و فروشندگان دوره گرد ، پيدا نكردم( البته اين معناي نبودن را نمي دهد. شايد من پيدا نكردم). به نظرم اين ژانر عكاسي علي رغم وجود شبكه هاي متعدد روي زمين و زير زميني در ايران به شدت مهجور مانده است.البته بدون شك بخشي از آن ناشي از انگيزه هاي ضعيف اقتصادي بوده كه مجموعه هايي از اين دست شايد جز توسط ارگانهاي دولتي با قيمت ناچيز خريداري نمي شود.گر چه گردآوري چنين مجموعه هايي در گالري شخصي عكاسان حتي اگر براي مدتهاي مديد خاك بخورد بسيار ارزشمند است.

جالي خالي عكاسي با كلاژ يكبار جايي از قول ديويد...

2007-02-26T13:03:00.000-08:00

جالي خالي عكاسي با كلاژ

يكبار جايي از قول ديويد هاكني خواندم كه " عكاسي مرده است".البته شايد كه او در اين رابطه كمي تنگ نظرانه اظهارعقيده كرده و عكاسي ديجيتالي آن طور كه او گفته درآستانه ي هبوط نيست. گرچه نبايد از گفته ي اين عكاس، گرافيست ، نقاش و فيلمساز مشهور بريتانيايي به همين سادگي عبور كرد و براي سرنوشت عكس و عكاس ها نگران نبود اما اين نظر او را بايد تا حدودي ناشي از دلبستگي وتعصب ذاتي او به عكاسي با شيوه هاي سنتي دهه 80 دانست كه در اينصورت چندان نمي توان بر او و ساير هم قطارانش خرده گرفت.بويژه اينكه او يكي از پيشگامان Pop Art محسوب مي شود كه اتفاقا يك نوع ساختار شكني در هنر سنتي و هم راستايي با هنر مدرن با خود به همراه دارد.
مدتي قبل شبكه چهار سيما مستندي از عكاسي و كلاژ ديويد هاكني را به نمايش گذاشت. تازه فهميدم او بود كه در سال 1986 تهيه ي كپي بوسيله ي عكاسي را اختراع كرد. از جسارت، خلاقيت و رها بودن در كارهاي كلاژش بسيار خوشم آمد.بويژه اينكه اين كار را با دوربين آنالوگ انجام مي داد و اين به معناي حوصله و دقت در كار عكاسي است.با توجه به اينكه در سايت فتو به ندرت عكاسي با كلاژ را ديده ام و به نظر من جاي اين نوع عكاسي به شدت در اين سايت خالي است اشاره به اين موضوع را بدون اشكال نديدم.
البته ناگفته نماند كه ديويد هاكني نقاش و گرافيست بسيار برجسته اي است كه چند سال قبل مجموعه اي شامل 1005 اثر هنري او به قيمت 23 ميليون و هفتصد هزار پوند در حراج كريستي به فروش رسيده است.
جالب است كه بدانيد او در كتابي با اشاره به اينكه نقاشان رنسانس از ابزار نوري براي كشيدن آثارشان استفاده مي‌كردند جهان هنر را تكان داد. وي بر اين باور بود كه اين آثار آن‌چنان دقيق‌اند كه ادعاي نقاشي با دست را مردود مي‌كند. «ديويد استورك» فيزيكدان كاليفرنيايي با جستجو و تحقيق توسط كامپيوتر روي يكي از تابلوهاي دلاتور كه در سال ۱۶۴۵ كشيده شده است به اين نتيجه رسيد كه آن‌ها نمي‌توانستند از ابزار مثل اتاق تاريك استفاده كنند.

beyond words آلبوم زيباي پير شاليار آكو سالمي ب...

2007-02-23T11:57:00.000-08:00

beyond words

آلبوم زيباي پير شاليار آكو سالمي بهانه اي شد تا اين پست را بنويسم.مدتي قبل موفق شدم تا بخش هايي هر چند كوتاه از مستند جذاب beyond words (آنسوي كلام) ساخته جهانشاه اردلان مستند ساز مقيم آمريكا را ببينم.اين مستند حاصل بيش از 8 سال مطالعه به صورت عكاسي و تصوير برداري در منطقه ي كردستان ، هند و نپال است كه به شيوه اي قابل تحسين مراسم رقص و عبادت دراويش قادري موسوم به پير شاليار را به تصوير كشيده است. نواختن همگاني دف، ذكر نشسته و در نهايت ذكر و رقص ايستاده در حالت از خود بي خود فرايند عبادت اين فرقه ي طريقت است. طبيعتا عكاسي از چنين مراسمي فرصتي است كه نصيب كمتر عكاسي مي شود. بويژه در آن حالت خلسه اي كه دراويش فيگور هاي منحصر به فردي از رقص و نيايش به خود مي گيرند كه عكس هاي جالبي شكار يك عكاس مي شود.

سيمرغ بلورين براي يك عكاس همكار و دوست خوبم علي ز...

2007-02-05T06:35:00.000-08:00

سيمرغ بلورين براي يك عكاس

همكار و دوست خوبم علي زارع ، سيمرغ بلورين بخش عكس بيست و پنجمين جشنواره ي فيلم فجر را به خود اختصاص داد. اين جايزه براي عكس هايي از فيلم "وقتي همه خواب بودند" كه در جشنواره ي قبل به نمايش درآمد به وي اهدا شد.
نامزدهای اين بخش از مسابقه بابک ‏برزويه برای فيلم حکم ، غوغا بيات برای فيلم يک تکه نان ،علی زارع برای فيلم وقتی همه خواب بودند ، مقداد شمس ‏الواعظين برای فيلم تقاطع و عبدالله عبدی نسب برای فيلم گرگ و ميش اعلام شده بودند.
تبريك صميمانه من براي علي زارع

عروسي ايراني براي من كه به عكاسي مستند و خبري علا...

2007-01-06T12:20:00.000-08:00

عروسي ايراني

براي من كه به عكاسي مستند و خبري علاقه ي ويژه اي دارم عكاسي از مراسم و ميهماني ها از جمله عروسي لوس ترين و كم اهميت ترين قسمت از اين بخش از عكاسي محسوب مي شد. اما هشتم نوامبر گذشته در يك ظهر پاييزي ماجرايي پيش آمد كه نگاهم نسبت به اين نوع عكاسي كاملا تغيير كرد.
به اتفاق سردبير سايت فتو براي يك گفتگوي دوستانه با حسن سربخشيان به دفتر كارش در خبرگزاري آسوشيتدپرس رفتيم.او عكس هاي بسيار جالبي كه از ازدواج اقوام ايراني گرفته بود را نشانمان داد كه هر كدام قائل به سبك متفاوتي از عروسي مدرن ، سنتي و تلفيقي از اين دو بودند. سربخشيان گفت كه قصد دارد اين مجموعه را به صورت كتاب منتشر كند وشايد چند نمايشگاه نيز در كنار آن برگزار كند. به هر حال خبر دار شدم كه او اين نمايشگاه را از اواخر دي در گالري مهر برپا خواهد كرد.
او در وبسايت خود در خصوص برپايي اين نمايشگاه مي گويد:
مدتها به دنبال علاقه شخصیم در عکاسی مستند اجتماعی بودم که به خاطر فراهم شدن زمينه انجامش بسيار خرسندم و اميدوارم بتوانم اين پروژه را که اکنون نيمه کاره است به اتمام برسانم. واقعيت اينست که فاصله گرفتن از دنيای خبر برايم خيلی سخت است اما در صدد هستم تا بتوانم توازني بين ايندو شاخه عکاسی برقرار کنم. برپايی اين نمايشگاه از مجموعه ای که هنوز در نيمه انجامش هستم و بازخورد توجه علاقه مندان به اين امر دليل موجهی برای نمايش آثارم می باشد.
تقابل سنت و مدرنيزم، تيپ‌شناسي اقوام، آيين و سنن ايراني در عكس‌هايم از مردمان كلات نادري، تالش، خرم‌آباد، منداييان خوزستان که از 23 دي ماه در گالری ماه مهر به نمايش داده مي‌شوند.

بازي شب يلدا از طرف دوستم محبوبه به بازي شب يلدا ...

2006-12-24T10:18:00.000-08:00

بازي شب يلدا

از طرف دوستم محبوبه به بازي شب يلدا دعوت شدم. يكبار توي سايت روزمره ي خودم كنج به 6 مورد از اسرار زندگيم اشاره كردم. ديدم خيلي زيادن گفتم بقيه شو تو سايت فتو اعتراف كنم كه هم كمي سبك بشم و هم از اسرار بچه هاي سايت سر دربيام. هر چي نباشه خبرنگارم ديگه...
1. بزرگترين تفريح زندگي من تو بچگي اين بود كه زنگ در خونه ي مردم رو بزنم و فرار كنم. يه بار يكي از همسايه ها مچم رو گرفت و من از ترس ضعف كردم. هنوزم گاهي هوس مي كنم از اين كارا بكنم.
2.اونقدر تنبل و درس نخون بودم كه كلاس اول دبستان ثلث سوم فقط يه 20 تو كارنامه داشتم اونم ديكته بود.
3.كلاس دوم دبستان يه بار به همكلاسيم كه سر نيمكتش تو كلاس خودشو خيس كرده بود خنديدم. به هفته نكشيد عين همون بلا سرم اومد. آخه اون موقع ها اين جور صميميت مد بود :))
4.فكر مي كنم تنها موجودي روي زمين باشم كه صبح ها ناشتا بستني مي خورم ترجيحا از نوع نسكافه و كاكائويي. از قضا چاق هم نيستم
5.از بچگي آرزو داشتم دنيا رو بگردم. يكبار كلاس سوم دبستان كه بودم از خونه فرار كردم تا جهانگرد بشم اما به چهار راه اول نرسيده ترسيدم و برگشتم اين ماجرا رو هنوز مامانم نمي دونه.( اين رو تو كنج نوشته بودم حيفم اومد به شما نگم)
6.بيشتر وقتا در حالي كه لبخند مي زنم دلم مي خواد با مشت بزنم تو صورت طرف مقابلم. اما همچين رل بازي مي كنم كه طرف فكر مي كنه خيلي مورد پسند منه..
خوب بقيه ي اسرارم رو اگه بگم از جمع وبلاگ نويسان فتو اخراج مي شم. اسرار عكاسي هم ندارم. بدمم نمياد كه اعترافات سها تفرشي ، نيما مهرباني ، ايرج مهرگان و محمد حساميان و سعيد عامري و وبلاگ نويسان فتو رو بشنوم آي مي چسبه...
پي نوشت: اسم اين بازي شب يلداست و شب يلدا شروع ميشه. محدوديت زماني نداره.مدعوين بنويسن لطفا!!!!!

خبرنگاراني كه عكاس كشف مي كنند هيئت مديره جايزه...

2006-12-23T02:09:00.000-08:00

خبرنگاراني كه عكاس كشف مي كنند

هيئت مديره جايزه پوليتزر در نيويورک روز هفتم دسامبر اعلام کرد جايزه پوليتزر برای بهترين عکس خبری درسال ۱۹۸۰ را به جهانگير رزمی عکاس ايرانی اهدا می کند.جهانگير رزمی عکاس ايرانی قرار است در مراسم معرفی برندگان پوليتزر سال ۲۰۰۷ در تاريخ ۲۱ می ، در دانشگاه کلمبيا جايزه خود را دريافت کند.نام عکاس ناشناخته عکسی تکان دهنده از اعدام ۱۱ تن از شهروندان ايرانی در سنندج، کمی پس از انقلاب اسلامی، پس از چهار سال و نيم تجسس و تحقيق توسط جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه آمريکايی وال استريت ژورنال در اين روزنامه منتشرشد.
جاشوا پرگر گزارشگر روزنامه وال استريت ژورنال آمريکا پيش از کار بر روی پرونده عکاس ناشناس برنده جايزه پوليتزر، دو پرونده رازآلود ديگر از اين دست را در سابقه حرفه ای خود جای داده است. يکی از اين دو پرونده مربوط به يک زن نويسنده است و ديگری درباره يک مسابقه بيس بال در آمريکا. او که می گويد از کودکی به حل معما علاقه مند بوده و همواره حل يک مساله اسرارآميز او را خوشحال می کرده، به راديوفردا گفت زمانی که مشغول کار روی پرونده گزارش مربوط به مسابقه بيس بال بود به اين موضوع برخورده است: زمانی که روی پرونده مربوط به يک مسابقه بيس بال کار می کردم، با گروهی از عکاسان قديمی آشنا شدم و در سال ۲۰۰۲ بود که کتاب moments يا لحظه ها را ديدم؛ کتابی درباره برندگان جايزه عکاسی پوليتزر، و اين عکس تکان دهنده از صحنه يک اعدام گروهی بدون ذکر نام عکاس توجهم را جلب کرد. ابتدا با چند نفر از عکاسان ورزشی بيس بال صحبت کردم که يکی از آنان به نام Scott Dine خيلی وقت پيش عکاس اسوشيتدپرس بود. او چارلی مک کارتی را به من معرفی کرد. مک کارتی زمان وقوع انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ در ايران، رييس دفتر خبرگزاری يونايتد پرس اينترنشنال در بروکسل بود، اما الان زنده نيست. او کسی بود که من را به بسياری از عکاسان آن زمان در ايران معرفی کرد و کم کم به کشف عکاس ناشناس نزديک شدم.
جاش پرگر سپس از آشنايی اش با الفرد يغقوب زاده می گويد: «و بالاخره به شخصی به نام الفرد يعقوب زاده، عکاس ايرانی مقيم فرانسه برخوردم. او اولين کسی بود که يک سال پس از شروع کارم بر اين موضوع، نام جهانگير رزمی را به من گفت. او بعد از اين که ديد من تک و تنها چقدر برای کشف عکاس تلاش کرده ام به من اعتماد کرد و مايل بود که جهانگير به عنوان عکاس عکس به همه معرفی شود، البته تنها به شرطی که خود جهانگير مايل به گفتن داستان باشد.»
به گفته پرگر، آن زمان تعداد کمی عکاس در ايران وجود داشتند که می دانستند عکس پر ماجرا را چه کسی گرفته است؛همکاران وقت جهانگير رزمی در روزنامه اطلاعات و عکاسان مطرح ديگری مثل کاوه گلستان، کاوه کاظمی، سيف الله صمديان، محمد فرنود و الفرد يعقوب زاده.
در ۲۶ سالی که از خاموشی صاحب عکس برنده جايزه پوليتزرمی گذرد، شماری از همکاران جهانگير رزمی، ادعا کرده اند که عکاس عکس بوده اند.
جاشوا پرگر در گزارش خود از جمله نام کاوه گلستان را می برد که در جريان جنگ عراق در سال ۱۳۸۲ کشته شد و رضا دقتی، ديگر عکاس ايرانی تبار مقيم پاريس، و می گويد همين موضوع موجب رنجش جهانگير رزمی می شد.
پرگر می گويد:«فکرمی کنم .... ببينيد، اين ثابت شده که رضا دقتی سال ها ادعا کرد که عکاس اين عکس بوده، او حتی سال گذشته اين ادعا را در گفت و گو با مجله Paris match مطرح کرد و اضافه کرد که آيت الله خمينی از اين موضوع خيلی خشمگين شده. فکر می کنم برای همه، از جمله خود من يا هر کس ديگری اين اتفاق بيفتد که وقتی آدم به چيزی خيلی مشتاق و علاقه مند است و مرتب درباره اش صحبت می کند، هم خودش و هم ديگران به موضوع شاخ و برگ می دهند، و اين همان کاری است که کاوه گلستان هم کرد، بعد هم آدم به خودش تلقين ميکند که فلان کار را انجام داده که در واقع در آن نقشی نداشته است.»
جاشوا پرگر تاکيد می کند:«البته رضا دقتی کسی بود که کمک کرد عکس به خارج از ايران راه پيدا کن،د اما به طور قطع عکاس آن نبود.»رضا دقتی البته بعد گفت مجله Paris match از سخنان او نقل قول نادرستی ارايه داده است.
شايد کسان ديگری نيز ادعا کرده اند که عکاس اين عکس بوده اند. جاشوا پرگر درباره ذکر اين دو نام به عنوان مدعيان عکاسی عکس جنجالی در گزارش خود می گويد :«دليل اينکه فکر کردم بايد اسم اين دو را بياورم اين نبود که با آنان دشمنی کنم، بلکه اين خود به خود پس از تصميم آقای رزمی در فاش ساختن رازش مطرح شد؛ زيرا ديگران با اين ادعا برای خود اعتبار کسب کرده بودند، از سويی جهانگير عکاس معروفی نيست چنانچه خودش می گويد : «من بدون اين عکس هيچ چيز نيستم.»
خبرنگار روزنامه وال استريت ژورنال در جريان کار بر پرونده عکاس ناشناس برنده پوليتزر و برای ديدار با جهانگير رزمی به ايران سفر کرد و طی ۱۱ روز اقامت خود در تهران ساعات زيادی را با اين عکاس گذراند.
جاشوا پرگر درباره اين ديدار می گويد:«آقای رزمی هم می خواست اين راز را بر ملا کند و هم می خواست همچنان آن را حفظ کند. بعد که فهميد من از سرنوشت عکس پس از چاپ آن در شش ستون صفحه روزنامه اطلاعات بيشتر از خود او می دانم، به من اعتماد کرد و موضوع برايش جالب شد.»
وی می گويد:« درست شب آخر اقامتم در ايران، جهانگير رزمی تمامی عکس هايی را که برای ۲۶ سال پنهان کرده بود به من نشان داد. عکس هايی که بازگو کننده اين اعدام های وحشتناک اند.»
جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه امريکايی وال استريت ژورنال در حال حاضر مشغول نگارش کتابی درباره اين موضوع است و قصد دارد به ويژه بر شخصيت هايی از جمله خود جهانگير رزمی، حسن و شهريار ناهيد دو تن از قربانيان اعدام های شهريور ۱۳۵۷ در فرودگاه سنندج، صادق خلخالی حاکم شرع وقت دادگاه انقلاب و صادر کننده احکام اعدام و علی کريمی ، شخصی که تير خلاص را به قربانيان شليک می کرد، تمرکز کند. اين روزنامه نگار آمريکايی به حرفه خود می بالد و می گويد از اينکه شغلی دارد که فرصت جمع آوری اطلاعاتی چنين را به او می دهد احساس خوشبختی می کند.
او می گويد:« مشهورترين جمله درباره روزنامه نگاری در آمريکا اين است که قلم از شمشير تواناتر است و اگر چيز با ارزشی بنويسيد، در تمام جهان منعکس می شود.»
پي نوشت: اين گزارش از مريم منظوري در راديو فردا منتشر شده است . به دليل فيلتر شدن سايت ، گزارش كامل را اينجا براي استفاده ي دوستان پست كردم...

براي من هميشه يكي از جالب ترين موضوعات عكاسي مردم...

2006-12-21T01:52:00.000-08:00

براي من هميشه يكي از جالب ترين موضوعات عكاسي مردم هستند آن هم از نوع خاص و با فرهنگ كاملا متفاوت از ما. مثلا عكاسي از يك روستا در دورافتاده ترين نقطه ي يك كشور. فرقي نمي كند كجا ، عشاير ايل قشقايي يا قبيله نيوجنويا در جنگل هاي آمريكاي جنوبي كه تمام سر و صورتشان را به رسم اجدادشان تاتو مي كنند.
شايد هرگز پايم به اين قسمت از كره ي زمين و يا جنگل هاي افريقاي جنوبي نرسد اما ديدن عكس هايي از اين دست برايم در شرايط فعلي جذاب و راضي كننده ست.
سوژه ها و موضوعات پيراموني براي يك عكاس و خبرنگار شايد راحت و دست يافتني باشد اما به مرور آدم را دچار روزمرگي و معمولي بودن مي كند. خوب است كه گاهي عكاسان ما كوله پشتي را بردارند و از مركزيت خارج شوند. موقعيت هاي ناشناس را پيدا كنند و به بشريت براي كشف آن كمك كنند. مثل همين كريس رينر كه مدتي را در ميان قبايل عجيب و قريب زندگي كرد و مجموعه عكس فوق العاده اي از تاتو و ماسك صورت اين مردمان جمع آوري كرد.
مجله نشنال جئوگرافي در مورد او يك شعار دارد: «به واشنگتن دي سي بياييد، سري به دفتر مجله نشنال جئوگرافي بزنيد و در سالن اصلي ديوارهايي را ببينيد كه با تكان دهنده ترين عكس هاي اين عكاس پوشانده شده است!».
عكس هاي او تا به حال در مجلاتي مثل لايف، نشنال جئوگرافيك، تايم، نيويوركر، GEO، صليب سرخ بين المللي، نشريه سازمان ملل و نيويورك تايمز چاپ شده است.عكس هاي كريس در تعداد زيادي از نمايشگاه هاي ثابت جهاني حضور دائمي پيدا كرده و همچنان در مكان هايي مثل مركز عكاسي بين المللي نيويورك، موزه هاي مختلف در آمريكا، استراليا، روسيه، فرانسه و بقيه كشورهاي اروپايي در حال نمايش است.او مجموعه عكس ها و تحقيقاتش را در دو كتاب «محافظان روح» و «جايي كه ماسك ها مي رقصند» به چاپ رسانده و در حال حاضر سومين كتابش را در زمينه سمبل هاي قبيله هاي مختلف و نقش و نگارهاي تاتو در دست چاپ دارد.
اين مقاله را بخوانيد تا در مورد اين عكاس شايسته بيشتر بدانيد.

از دست اين پاپاراتزي ها آدم عكاس بدي باشد بهتر ا...

2006-12-19T02:22:00.000-08:00

از دست اين پاپاراتزي ها

آدم عكاس بدي باشد بهتر از اين است كه پاپاراتزي بدنام باشد. خوب در اين صورت هميشه بايد مثل يك سايه ي نفرين شده افراد مشهور را تعقيب كند. بعد هم كه احيانا در عمليات تعقيب و گريز از دماغ يك نفر خون بيايد هيچ قانوني نيست كه از آنها حمايت كتد. درست مثل ژاك لانگوين و فابريس چاسري كه متهم شدند تعقيب جسورانه ي آنها باعث تصادف مرگبار ديانا، پرنس ولز شده است. آنها شب حادثه قصد داشتند كه از ديانا و دودي فائد عكس بگيرند. هر چند كه اين دو، اتهامات وارده را نپذيرفتند و اعلام كردند كه از قوانين فرانسه در اين زمينه اطلاعي نداشتند اما به دادگاه فرانسوي عمل آنها را مجرمانه اعلام كرده است..
خاطرم هست كه سال قبل نيز نيكول كيدمن هنرپيشه ي استراليايي از يك پاپاراتزي كه شبانه وارده منزلش شده و او را به شدت ترسانده بود، شكايت كرد.
مطالب و مقالات زيادي درباب اخلاق و وظايف حرفه اي عكاسان و خبرنگاران منتشر شده است. هميشه پاپاراتزي ها كه از قضا آثارشان طرفداران زيادي در بين مردم دارد جزء بي اخلاق ترين اصحاب رسانه معرفي شده اند اما موضوع اينجاست عكس هايي كه آنها در لحظات خاص شكار مي كنند حتي براي خود ما هم جالب است. هميشه اين سوال را از خودم مي پرسم كه اگر يك دوربين مجهز داشتم اگر در ازاي عكس هايم از زندگي خصوصي افراد سرشناس ، پول هنگفتي عايدم ميشد، حاضر بودم كه به نام اقتضاعات حرفه اي، نام پاپاراتزي را با خودم يدك بكشم؟ اساسا از نظر يك عكاس شكار چنين لحظه هايي تا چه اندازه ارزشمند است؟
پي نوشت: لوگوي جديد مبارك

افتضاح ديپلماسي ايراني اولين عبارتي كه از اوشني...

2006-12-09T10:12:00.000-08:00

افتضاح ديپلماسي ايراني

اولين عبارتي كه از اوشنيدم اين بود: عاشقتم ايران! خيلي خوبي . با لحجه ي آمريكايي مايل به تركي بسيار ساده و صميمي به نظر مي رسيد. قرار بود! قرار بود كه از درياي خزر تا خليج فارس را با شعار صلح و دوستي ميان ملت ايران و آمريكا بدود. تا قزوين هم رسيد. خوب دويد با همبازي دوران كودكي اش بابك چه با عشق از زيبا كنار و رودبار و منجيل گذشت تا به قزوين رسيد. اين همه انرژي را يكجا در يك آدم نديده بودم. تيلور جوان آمريكايي و بابك دوست و برادر ايراني اش تنها بازمانده از گروه 6 نفري بودند كه در هجوم تبليغات رسانه اي آمريكا تصميم گرفتند كه اولين دستها را به نشانه ي دوستي به سمت مردم ايران دراز كنند تا به اميد روزي كه صميمانه فشرده شود..اما به جاي آن حكم خروجش از ايران را در دست گرفت.
در شهر قزوين از سوي وزارت اطلاعات حكم توقف حركت تيلور و بابك داده شد. و چند روز بعد وزارت امور خارجه بي هيچ دليل مشخصي حكم اخراج تيلور از ايران را صادر كرد.
چند روز قبل از اين افتضاح ديپلماسي ايراني به همراه عكاس روزنامه براي گفتگو با تيلور به قزوين رفته بودم و او را به همراه تجهيزات جمع و جور و ساده ي عكاسي و تصوير برداري در هتل مرمر قزويتن ملاقات كردم.گفتگوي دو ساعته ي ما با تيلور و بابك علاوه بر جذابيت هاي گزارشي اين علامت سوال بزرگ را در ذهنم ايجاد كرد كه چرا و چه كساني اين دو ملت را براي سالها به جان هم انداخته اند و اساسا چرا نبايد با هم دوست باشند؟؟؟؟!!
چند روز بعد از آن ملاقات بابك با من تماس گرفت وبا فارسي دست و پا شكسته با زحمت و اضطراب گفت كه ما برخلاف برنامه ي سفرمان مجبور شديم به تهران بياييم چون وزارت امور خارجه خبر داده كه تيلور بايد تا فردا شب از ايران خارج شود.!!
من با دفتر احمدي نژاد تماس گرفتم آنها قول دادند كه مساله را پيگيري كنند. يك ساعت بعد وقتي تماس گرفتم معاون داود احمدي نژاد برادر رييس جمهورگفت : تصميم درستي گرفته شده است! وقتي علت اخراج يك توريست امريكايي را از كشورمان كه لطمه ي شديدي به حيثيت ديپلماتيك كشورمان مي زند و بي شك تبعات آن دامان همين مردم را خواهد گرفت، پرسيدم جواب داد : فيلم قبلي تيلور كه از ژاپن تهيه شده سياسي بوده است. شما هم بيشتر از اين پيگيري نكن! روشن شد؟! با سماجت پرسيدم فيلم قبلي تيلور چه ربطي به ايران دارد؟ گوشي تلفن از آن طرف قطع شد.
تيلور فقط يك روز ديگر ميهمان دلشكسته ي ايران خواهد بود و من به اين جمله ي او فكر مي كنم كه مي گفت: ايران بهشت من است

عكاسي از برف اولين برف نسبتا سنگين زمستاني دهه ...

2006-12-02T03:56:00.000-08:00

عكاسي از برف

اولين برف نسبتا سنگين زمستاني دهه اول آذر باريد. اول صبح امروز براي گزارش از برف پايتخت دنبال عكس برفي مناسب مي گشتم كه تقريبا عكس مناسبي پيدا نكردم. به نظر مي آمد كه عكاسان عزيز شب برفي گذشته را در خواب ناز سپري كردند و حيف از اين همه منظره ي زيبا. عكس بالا از علي آقا ربيع است كه ظاهرا چند روز قبل آن را در جاده هاي شمالي كشور گرفته است.به اميد عكس هاي بهتر از عكاسان ديگر.
گشتم مقاله ي جالبي در رابطه با عكاسي در برف پيدا كردم كه شايد مفيد باشد. منظره ي پايتخت اين روزها جان مي دهد براي عكاسي

«من كه عكاس نيستم» هر عكاسي اين شانس را ندارد كه...

2006-11-26T00:00:00.000-08:00

«من كه عكاس نيستم»

هر عكاسي اين شانس را ندارد كه دوربين‌اش را دست بگيرد و از زواياي زندگي شخصي اعضاي هيات دولت و مقامات كشور عكس بگيرد. بايد از خودشان باشد يعني هم مقام مسول باشد و هم يك عكاس علاقمند.
9836 عكس خارج از كادر مسوولين رده بالاي مملكتي مجموعه‌اي بسيار ارزشمند است كه محمد علي ابطحي معاون سيد محمد خاتمي رئيس جمهور سابق به ثبت رسانده است.
امروز وب سايت نوشته‌ها 3 ساله شد. علاوه بر يادداشت‌هاي مداوم و بدون تعطيلي، اين مجموعه عكس‌هاي ابطحي است كه آن را از ساير وب‌سايت‌هاي مشابه متمايز كرده و روزانه 20 هزار بازديد كننده را پذيرا مي‌شود.
ماه گذشته به اتفاق ايرج مهرگان براي گفتگو با ابطحي به مركز گفتگوي اديان رفتيم و او ما را در دفتر كار خود در طبقه دوم ساختمان ميزبان شد.
دو كاريكاتور از او و خاتمي اثر هادي حيدري روي ديوار اتاق قرار داشت كه همراه با كاراكتر بامزه آقاي ابطحي، فضاي طنز آلودي را در اتاق ايجاد كرده بود.
اگر چه آغاز وبلاگ‌نويسي ابطحي يك جور تابو شكني محسوب مي‌شد و با مخالفت‌هاي زيادي چه از جانب دوستان اصلاح طلبش و چه از جريان محافظه‌كاران مواجه شد،اما او جسورتر از آن بود كه عقب بنشيند حتي اگر مورد خطاب و عتاب سيد محمد خاتمي در جلسه هيات دولت قرار بگيرد.
خودش مي گويد: «من روش متعادلي را در پيش گرفته ام و حدود كارم را مشخص كرده ام . كسي كمكم نكرده بود. با خاتمي هم قراري نگذاشته بودم و از قبل به او گفته بودم كه من نظرات خودم را مي‌نويسم».
او بر خلاف تصور رايج از موضع منفي خاتمي نسبت به وبلاگ‌نويسي، مي‌گويد: «گاهي بعد از جلسات دولت خاتمي زنگ مي‌زد و مي‌گفت كه رسانه نداريم تو در مورد فلان مساله يك مطلب بنويس و ماجرا را روشن كن.»
ابطحي در زمان جنگ، 5 سال مدير راديو بود و جنس مخاطب را به خوبي مي‌شناسد. همين ويژگي در وبلاگ‌نويسي و شيوه عكاسي‌اش او را از ديگران موفق تركرده است.
ابطحي اصرار دارد كه عكس‌ها خارج از متن باشد: «من هميشه سعي مي‌كنم به متن ربطي نداشته باشد اما بعضي وقتها ربط پيدا مي‌كند. مثلا شبي كه پرونده ايران به شوراي امنيت رفت من بدون منظور عكسي از يك چراغ راهنمايي رانندگي گرفتم كه زمان 30 ثانيه را نشان مي‌داد و ناخودآگاه بار معناي خاصي را به مطلبم داد.»
گاهي هم بعضي از عكسها از زير دستش در مي‌رود وخورك خوبي براي روزنامه ها مي شود: «شماره عكس را به يكي از همكاران دادم گفتم عكس بگذار او يكي از شماره‌ها را پس و پيش گذاشت وعكس آقاي كروبي در حالي كه سيگار مي‌كشيد روي صفحه اول سايت رفت. شرق هم فردايش عكس را چاپ كرد. البته آقاي كروبي چيزي نگفت اما خيلي بد شد».
گاهي هم يك خاطرة تلخ: «يك بار آقاي خاتمي بر سر اختلافي با اعضاي مجمع روحانيون جلسه خصوصي گذاشته بود. فضاي جلسه تند و جدي بود. من دوربين را درآوردم و چون فكر كردم كه فلش آن خاموش است ، عكس گرفتم. دوربين فلش زد و همه نگاههاي سنگين جمع روي من افتاد. بدجوري خجالت كشيدم.»
يكبار هم وقتي ابطحي از دوستي كه دچار بيماري سختي شده بود عكس گرفت و شخص ناراحت شد و گفت بود مگر من رفتني هستم كه از من تند تند عكس مي‌گيري).
وبلاگ وب‌ نوشته‌ها با تمام عكس‌هايش، شايد يكي از مهمترين وب‌سايت‌ها باشد. جزئيات زيادي از روابط پشت پرده را مي‌توان از مطالب اين سايت استخراج كرد. از لابه‌لاي عكس‌ها هر چند كه غيرحرفه‌اي هم گرفته شده باشد، مي‌توان به خوبي تعاملات سياسي افراد را معنا كرد. كه خود نشان دهنده سبك خاص و بديعي در عكاسي خبري است. اما وقتي از او پرسيديم كه دوست داريد عضو سايت فتو شويد متواضعانه گفت: «آخر من كه عكاس نيستم.»!!!!
اين هم يك گزارش ديگر....

اگر كپي رايت نداشته باشيم گاهي اينقدر بايد يك چيز...

2006-11-14T02:37:00.000-08:00

اگر كپي رايت نداشته باشيم

گاهي اينقدر بايد يك چيزي را گوش آدم تكرار كرد تا بشود دغدغه ي ذهني او. مثل همين قانون كپي رايت كه هر چه فرياد مي زنيم راه ورودي و خروجي آن در گوش جماعت عكاسان باز است. خوب هر از گاهي هم عكاسي كه عكسش را بدون اجازه جايي استفاده كرده اند پيدا مي شود غرولندي مي كند و چون صدايش جايي نمي رسد بي خيال ماجرا مي شود. البته همه ما تا اثر خودمان را ندزديده اند عملا مبتلا به نيستيم و اساسا فرقي هم نمي كند كه اين قانون باشد يا نباشد. اما واقعيت اين است كه تا حدود زيادي حرفه اي شدن عكاسي در ايران به اين قانون بستگي دارد. تا قانون كپي رايت نداشته باشيم مالكيت معنوي براي عكس ما معني ندارد و هر كسي مي تواند از آثارما بدون اجازه و نهايتا با ذكر نام براي اهداف شخصي خود استفاده كند بدون اينكه حتي يك ريال به خالق اثر بپردازد. اگر كپي رايت نداشته باشيم آژانس معتبر عكس نخواهيم داشت و خوب طبيعتا عكاسي بيشتر به يك تفريح بدل خواهد شد تا به يك حرفه. اين خبر را بخوانيد. الان بايد برم

پيش به سوي مگنوم!! خيلي از عكاس ها دوست دارند كه ...

2006-11-07T10:08:00.000-08:00

پيش به سوي مگنوم!!

خيلي از عكاس ها دوست دارند كه عضويكي از آژانس هاي معتبر عكس باشند و عكس هاي خودشان را در كنار شناخته ترين عكاسان دنيا بفروشند تا هم اثرشان توجيه اقتصادي پيدا كند وهم توسط بعضي از حضرات رسانه اي به يغما برده نشود. تاسيس يك آژانس عكس قوي وموفق در فقدان قانون كپي رايت در ايران تا حالا امكان پذير نشده است به همين دليل عكاسان ايراني به دنبال عضويت در آژانس هاي عكاسي خارجي هستند.
عباس عطار معروف به عباس مگنوم (عضو آژانس عكس مگنوم) كه به تازگي به ايران آمده است راهنمايي مختصري در مورد نحوه ي عضويت در آژانس مگنوم داده است. او درباره چگونگي عضويت عكاسان ايراني در آژانس مگنوم گفت: مگنوم در پاريس، لندن، نيويورك و توكيو دفتر دارد. عكاسان مي‌توانند نمونه عكس‌هاي خود را به اين دفاتر بفرستند. اگر در آنجا 51 درصد اعضاي آژانس با هر عكس موافق باشند، آن عكس پذيرفته مي‌شود. عضويت هر عكاس در مگنوم، سال اول آزمايشي است و طي دو سال بايد نظر دوسوم اعضا را جلب كند، در غير اين صورت از چرخه حذف مي‌شود.
ر عطار تاكيد كرد: تنها خط قرمز مگنوم دستكاري روي عكس هاي ديجيتال است.( كاري كه زياد از عكاسان ايراني سر مي زند) .فكرمي كنم وقت آن رسيده كه دوستان عكاس مختصري از مرزهاي موجود فراتر رفته وكمي بين المللي كار كنند.

برگزيده ي مسابقه ي مجازي كاوه گلستان عكاسان برتر...

2006-10-27T15:52:00.000-07:00

برگزيده ي مسابقه ي مجازي كاوه گلستان

عكاسان برتر سومين دوره ي عكاسي مطبوعاتي كاوه گلستان درنمايشگاهي غير حضوري انتخاب شدند.
همانطور كه انتظار مي رفت عكاساني در اين دوره مفتخر به دريافت نشان كاوه گلستان شدند كه جنجالي ترين و سياسي ترين لحظات را در سال گذشته شكار كرده اند.
بنا بر آراي هيات داوران، در بخش تک عکس خبري و ‏مجموعه‌ي عکس ، منصور نصيري با عکس تجمع زنان - ميدان هفت تير - 22 خرداد 85 و مهدي قاسمي با مجموعه‌ي "درگيري‌هاي مقابل سفارتخانه‌هاي اروپايي" ‏معرفي شدند.
کيان اماني نيز با ارايه‌ي مجموعه‌ي "بهترين سال‌هاي زندگي ما" به‌عنوان استعداد جوان سومين سومين جايزه‌ي سالانه‌ي عکاسي مطبوعاتي کاوه گلستان شناخته شد.
اين مسابقه با دبيري ليلي گلستان و با نظر اميد صالحي، حسين قندي، عباس كوثري، كاترين داويد و بهمن قبادي، داوري شده است.
هر چند كه مجوز چاپ كاتالوگ داده به اين مسابقه داده نشد و نمايشگاه هم به صورت مجازي برگزار شد اما فضاي آن در مقايسه با امكانات دوسالانه ي عكاسي راضي كننده تر به نظر مي رسد. گر چه هنوز اظهار نظرهاي تخصصي در خصوص هر دو مسابقه عنوان نشده اما بزودي گفتگوي موجزي درهمين رابطه خواهم گذاشت.

اولين نمايشگاه تجهيزات عكاسي در ايران دهمين دوسال...

2006-10-18T06:22:00.000-07:00

اولين نمايشگاه تجهيزات عكاسي در ايران

دهمين دوسالانه عكس ايران در حالي افتتاح خواهد شد كه براي اولين بار نمايشگاه تجهيزات عكاسي نيز در بخش جنبي آن برگزار مي شود . مجتبي آقايي دبير دهمين دوسالانه عكس در نشست مطبوعاتي اين دوسالانه گفت:‌ ما درصدد قطعي كردن اين بخش از دوسالانه عكس هستيم تا در كنار آثار ارايه شده در بخش نمايشگاهي، فعاليت هنرمندان در حوزه انتشارات و كتاب‌هاي عكاسي نيز آشكار شود و ظرفيت‌هاي سخت‌افزاري كشور را نيز مطرح كند.
در دوسالانه دهم عكاسي بيشترين آثار در بخش مستند اجتماعي و كمترين آثار در شاخه معماري بوده است كه بعد از داوري آثار 417 اثر براي حضور در نمايشگاه انتخاب شد.
در هر رشته 5 عكاس برگزيده انتخاب خواهند شدو به طور كلي 40 نفر انتخاب مي شوند كه روز 17 آبان‌ماه طي مراسمي در موزه هنرهاي معاصر جوايزي به آنها تعلق خواهد گرفت.
همچنين در دوسالانه دهم عكاسي و اولين ماه هنر عكاسي بخشي به درگذشتگان عرصه عكاسي اختصاص داده شده است كه آثار آنها در كنار پرتره‌اي از عكاس به نمايش گذاشته مي‌شود. دهمين دوسالانه دوشنبه اول آبان ماه در محل موزه هنر هاي معاصر برگزار مي شود

مقاومت لبنان از نگاه عكاسان ايراني عكس هاي تعدا...

2006-10-17T02:47:00.000-07:00

مقاومت لبنان از نگاه عكاسان ايراني

عكس هاي تعدادي از عكاسان ايراني كه موفق شدند در طول جنگ اسراييل و حزب الله در لبنان حضور پيدا كنند ازپنجشنبه 25 مهر ماه درموزه ي هنر هاي معاصر فلسطين به نمايش در مي آيد. 10 عكاس مطبوعاتي با 150 عكس خبري اين جنگ 33 روزه را با نگاه حرفه اي به تصوير كشيده اند.
اين نمايشگاه كه شامل عكس هايي از ساتيار امامي ، مجيد سعيدي ، سامان اقدامي ، پيام برازجاني ، محمد رضا علي مددي ، حسين فاطمي ، وحيد فرجي ، سعيد فرجي و مجيد كلهر است در نوع خود اولين نمايشگاه عكاسان ايراني ست كه به صورت مستقل به اين موضوع مي پردازد. البته عكاسان خبري ديگري از جمله حسن سربخشيان ، هادي مختاريان ، علي اكبرشيرژيان و علي رضا زارع نيز در جنگ لبنان حضور داشتند كه عكس هاي منحصر به فرد و در خور توجهي گرفتند اما در اين نمايشگاه از آثار آنها خبري نيست. در پست هاي بعدي تعدادي از اين عكاسان را معرفي خواهم كرد.

يك جهان ، يك قبيله مجموعه عكس‌هايي با عنوان «يك جه...

2006-10-05T01:54:00.000-07:00

يك جهان ، يك قبيله
مجموعه عكس‌هايي با عنوان «يك جهان، يك قبيله» از آثار رضا دقتي، عكاس ايراني مقيم فرانسه كه با موسسه نشنال جئوگرافيک و بسياري از مجلات معتبر دنيا همكاري مي‌كند بر روي سايت اينترنتي اين موسسه قرار گرفت.اين مجموعه از ميان عكس‌‌هايي كه دقتي در طول 30 سال گذشته عكاسي كرده، انتخاب شده و وقایعی از جمله حوادث مربوط به جنگ‌هاي افغانستان، كامبوج و درگيري‌هاي كشورهاي آفريقايي را دربرمی گیرد.
«يك جهان، يك قبيله» پيش از اين در مركز هنري «لافونتين» فرانسه نيز از اول ژوئن تا 31 ژوئيه سال‌جاري به نمايش گذاشته شده بود.
اين نمايشگاه به شكل آن‌لاين تا روز نهم اكتبر (هفدهم مهر) در آدرس اينترنتي نشنال جئوگرافيك قابل مشاهده است. همچنين براي ديدن اين عكس‌ها مي‌توان از بخش نمايشگاه آژانس عكاسي ويبستان نيز استفاده كرد.دقتي در افغانستان با احمدشاه مسعود آشنا شد و توانست در سفرهاي خود به افغانستان مدت زيادي را با اين مبارز كشور افغانستان بگذراند. اين هنرمند عكاس هم‌اكنون آژانس عكس وبيستان را اداره مي‌كند و در كشور افغانستان نيز با تأسيس سازمان غيردولتي آينا، فعاليت‌هاي بشردوستانه خود را ادامه مي‌دهد.
موسسه نشنال جيوگرافيك يكي از 12 فيلم مستند خود درباره شخصيت‌هاي هنري جهان را به او اختصاص داد که اين فيلم ماه گذشته در موزه هنرهاي معاصر تهران نيز به نمايش درآمد.

رودي خوشبخت يكي از بيست ژورناليست سال دنيا، روداب...

2006-10-01T01:57:00.000-07:00

رودي خوشبخت

يكي از بيست ژورناليست سال دنيا، رودابه بختيار ايراني است كه به عنوان گزارشگر كانال فاكس نيوز در آمريكا مشغول به كار است.
آمريكايي‌ها و ساير بينندگان شبكه C.N.N در سراسر جهان اعلام چند خبر مهم را از او بياد دارند. اولين خبرحملات يازدهم سپتامبر 2001 ميلادي آمريكا كه به طور مستقيم از اين شبكه پخش مي‌شد و خانم بختيار وظيفه گزارش خبر آن را در طول در روز برعهده داشت و ديگري نيز پوشش خبري عمليات آزادسازي عراق و سقوط صدام در بهار سال 2003 ميلادي بود.
رودي 17 ساله بود كه براي بار دوم در زندگي ايران را به مقصد آمريكا ترك كرد تا به پيروي از پدرش در مدرسه ucla درس بخواند. او توانست در رشته بيولوژي فارغ‌التحصيل شود اما ترجيح داد به جاي ادامه تحصيل در دانشگاه وارد شبكه C.N.N كه در آن زمان مطرح‌ترين تلويزيون خبري دنيا بود شود.
روبي به عنوان كارآموز وارد C.N.N شد و توانست به سرعت در اين شبكه استخدام شود. او سپس خود را به دفتر اينترنشنال اين شبكه در آتلانتا منتقل كرد.
رودي مي‌گويد: «در اولين Story خود راجع به بچه‌هاي اندونزي و بحران سال 90 گزارش تهيه كردم.»
او نه سال در شبكه خبري C.N.N در سمت تهيه‌كنندگي، گويندگي اخبار فعاليت كرد. رودي نه ماه قبل از C.N.N خارج شد و با شبكه فاكس‌نيوز همكاري خود را آغاز كرد. رودابه اخيرا در مصاحبه مطبوعاتي احمدي‌نژاد در ايران حضور داشت و هنگام توقيف شرق نيز مشغول مصاحبه با سردبير اين روزنامه بود. او در كنار كريستين امانپور، آسيه نامدار و پريسا خسروي چهار زن قدرتمند ايراني در C.N.N به‌شمار مي‌رود.

دوسالانه ها معرفي شدند!! بالاخره هيات داوران، اسا...

2006-09-27T01:36:00.000-07:00

دوسالانه ها معرفي شدند!!

بالاخره هيات داوران، اسامي پذيرفته شدگان را در بخشهاي هشت گانه ي دهمين دوسالانه ي عكس ايران معرفي كرد كه در ميان
اسامي به نام هاي آشناي بسياري لز دوستان عكاسم برخورد كردم.
اين دو سالانه در 8 بخش پرتره ، مستند اجتماعي ، بخش ويژه ، معماري ، صنعتي-تبليغاتي ، طبيعت ، خبري و خلاقه برگزار مي شود كه عكاسان علاقمند آثار خود را براي شركت در اين دوسالانه ارسال كردند و البته تعدادي نيز به خاطر انتقاداتي كه به روند برگزاري اين نمايشگاه داشتند ، اصلا شركت نكردند.
در بخش خبري آثاردوستانم خوبم يلدا معيري ، گلناز بهشتي ، ساتيار امامي ، مجيد سعيدي ، عباس كوثري ، علي شير ژيان ، ميلاد پيامي ، حسن قائدي ، جواد مقيمي و حسين فاطمي پذيرفته شد كه البته عكس هاي عباس كوثري در بخش مستند اجتماعي و علي شير ژيان نيز در بخش ويژه نيز انتخاب شد.
يك تبريك ويژه نيز به عضو فعال سايت خودمان " فتو" كيارنگ علايي كه اثر او در بخش طبيعت پذيرفته شد.

فتوكينا 2006 امروز بزرگ ترين نمايشگاه تجهيزات عك...

2006-09-26T02:32:00.000-07:00

فتوكينا 2006

امروز بزرگ ترين نمايشگاه تجهيزات عكاسي و تصويربرداري دنيا "فتوكينا2006" در آلمان افتتاح شد.نمايشگاهي عظيم با حضور شركت هاي قدرتمند و پيشرفته ي عكاسي كه هر دو سال يكبار برگزارشده و آخرين تكنولوژي دوربين هاي عكاسي به دنيا معرفي مي شود.
ايرج مهرگان در حال حاضر براي شركت در اين نمايشگاه دركلن به سر مي برد وقول داده گزارش مفصلي همراه با عكس هايي از نمايشگاه آماده كند.

شامي براي همه عكاسان نمایش عکسهای تکراری و خوردن ...

2006-09-17T05:07:00.000-07:00

شامي براي همه عكاسان

نمایش عکسهای تکراری و خوردن پرسی چلوکباب که امسال برگزار نشد.امسال بر خلاف چند سال گذشته جشن سالگرد خانه
عکاسان ایران برگزار نشد.البته من هم مانند بعضی از دوستان که پیش از این نوشته اند هم غصه خوردم وقتی امسال مثل هر سال برایم کارتی از سوی خانه ارسال نشد تا در این جشن شرکت کنم.اما امسال یک تفاوت داشت و آن اینکه برای هیچ کس کارتی ارسال نشد.وقتی مطلبی در باره برگزار نشدن جشن امسال خانه را خواندم خواستم نوشته ای طول دراز در این باره بنویسم اما حالا خیلی نوشتن در این باره و آن چیزهائی را که در ذهن داشتم جایز نمی دانم ولی دلم نمی آید که چند سوال بی پاسخم را نپرسم و دوستان را به مشارکت برای یافتن جوابی دعوت نکنم. ادامه در وبلاگ پيام برازجاني...

مرگ بهترين!! وقتي كه هنوز روزنامه نگار نشده بودم...

2006-09-16T23:38:00.000-07:00

مرگ بهترين!!
وقتي كه هنوز روزنامه نگار نشده بودم دردوران تب شديد ژوناليستي ، يادم مي آيد كه پدرم به شوخي گاهي مرا در خانه اوريانا فالاچي صدا مي زد . به مرور اين زن براي من تبديل به يك اسطوره و بهترين شد. كتاب پاسخ به تاريخ ش را در خانه داشتيم و به مرور كتاب هايي مثل" مصاحبه با تاريخ "، " زندگي ، جنگ و ديگر هيچ" را از دوستانم هديه گرفتم. مي دانم كه ريه هاي اوريانا هنگام گزارش گرفتن از اتش سوزي يكي از چاههاي نفت كويت در جنگ اول خليج فارس به شدت آسيب ديد و ظاهرا در اثر همان نيز از دنيا رفت.
براي مدتي فراموشش كرده بودم انگار نه انگار كه روزگاري برايم بهترين بود.اعتراف مي كنم وقتي بزرگتر شدم و سياست بيشتر سرم شد اسطوره ي اوريانا فالاچي در ذهن من شكست. نوشته هاي جهت دار او در كتاب " زندگي ، جنگ و ديگر هيچ" كه به طور زيركانه اي به نفع آمريكا بود احساس مرا نسبت به اين زن تعديل كرد. به هر حال معتقدم كه هنوز تاريخ مطبوعات چنين ژورناليست قدر ، شجاع و پرتلاشي را به خود نديده است. ما حتي در روزنامه نگاران مرد دنيا كسي را نداريم كه به اندازه ي اوريانا با مردان و رهبران بزرگ دنيا مصاحبه داشته باشد.سها مطالب مبسوطي را در رابطه با او نوشته است. اينم داشته باشيد.